زنده است در بهشت . واين معنى در كتب أحاديث از مولاي ما امام باقر عليه السّلام مروى است . وبعضي مىگويند كه رفع إدريس تا آسمان ششم بوده . وبعضي گويند : چهارم ، واز آن تجاوز نشده ، ومحلّ عيسى عليه السّلام نيز آسمان چهارم است . لباس مردمان قبل از زمان إدريس از پوست حيوانات بوده است ، أو را صنعت خياطت إلهام فرمودند . أوّل كسى وخيّاطى كه رخت دوخته پوشيده أو بود . ودر بعضي از مؤلّفات تاريخ مصر وتواريخ خلفاى بنى عباس به نظر رسيده كه مأمون يا هارون الرّشيد مقرّر كرد كه چند كس در ديوار يكى از هرمان كه باني آن إدريس است سوراخى تا اندرون گنبد معلوم نمايند كه آنجا چه چيز مخزون است . بعد از يك سال كندن در عرض نجف ديوار طاقي ظاهر شد ودر آن مقدارى از زر طلا مخزون بود ، آن را به درگاه خلافت خليفه فرستادند ، بعد از حساب مبلغ آن موازى مبلغى بود كه در آن‌يك سال خرج كندن بعضي از عرض ديوار شده بود . خليفه از آن اشاراتى فهميد به ترك اين مطلب . فرمود كه دست از كندن آن بازداريد ، واعلم عند اللّه سبحانه . نسب إدريس بن يارد بن مهلائيل بن قشا بن انوش بن شيث بن آدم ، على نبيّنا وعليهم السّلام . ومعنى شيث در لغت عرب هبة اللّه است ، چنانچه صدوق أبو جعفر بن بابويه ، رضى اللّه تعالى عنه ، در كتاب « من لا يحضره الفقيه » روايت كرده . وكتب مسؤولا بيمناه الدّاثرة الفانية ، محمّد بن محمّد يدعى باقر بن داماد الحسينىّ ، ختم اللّه له بالحسنى حامدا مصلّيا مسلّما . ( ميرداماد ، أربعة ايّام ، ص 392 - 396 ) . ( 25 ) جنت ومكان روح وأيضا وجدته بخطه ، قدّس سرّه ، من بعض إفاداته . وفي آخره مكانة الرؤيا : حق آن است كه جنّت موعود بالفعل مخلوق است بالاى هفت آسمان وپايين فلك ثوابت ، كه عرش است ، كه در اصطلاح شرع مقدّس كرسي است ، وفلك الأفلاك در اصطلاح شرع عرش است ، وآيهء كريمهء « عِنْدَ سِدْرَةِ الْمُنْتَهى عِنْدَها جَنَّةُ الْمَأْوى » . وحديث شريف : « سقف الجنّة عرش الرّحمن » دلالت واضحه دارد بر آنكه بالاى فلك الأفلاك ، يعنى عرش لا خلأ ولا ملأ است ، وبرهان تناهى ابعاد تمام است وهيچ تخمين در آن نيست .